Een voorstelling over iets dat je je niet kunt voorstellen?
Wat ik zelf heel mooi vind aan theater is dat je met fantasie dat leven, dat vroegtijdig is onderbroken, nog wel kunt laten klinken, nog wel kunt tonen. Als ik denk aan de Tweede Wereldoorlog of elk conflict met veel slachtoffers, dan is het aantal slachtoffers zo hoog, dat ik het moeilijk vind om elk individueel slachtoffer als mens te blijven zien, omdat het er zoveel zijn.
Met deze voorstelling tonen we een heel doorsnee leven, maar we tonen bewust hoeveel liefde, slimheid, aandacht, gedachten, gevoelens er al in één doorsnee leven zitten. Als het gaat over Gaza, Libanon, Iran, Israël, dan word ik een beetje afgestompt. Als je hoort hoeveel mensen er zijn overleden, dan is het moeilijk om het individu te zien. Het idee dat al die slachtoffers allemaal zo’n vol en rijk hoofd hadden als jij en ik. Theater kan dat goed invoelbaar maken.
