Is geluid altijd het vertrekpunt voor jullie voorstellingen, of is het meer een middel om de ervaring te versterken, zoals een personage dat meespeelt?

We vinden het heel tof om te spelen met wat audio kan doen binnen een theatrale ervaring: hoe geluid je blik kan sturen, een binnenwereld hoorbaar kan maken en dat wat afwezig is toch aanwezig kan laten zijn. Door het gebruik van hoofdtelefoons kunnen we heel dichtbij het publiek komen en tegelijk een extra laag openen naast wat er fysiek te zien is. Het geeft de mogelijkheid om meerdere personages op te voeren die je alleen hoort.

Geluid is voor ons geen vast vertrekpunt in de zin van: eerst het geluid en dan de rest. Het speelt mee als een personage, soms leidend, soms op de achtergrond. After Hours speelt in de nachtclub bij daglicht, een plek die zijn wetten verliest zodra het tl-licht aangaat. Vanuit dat beeld begonnen ook mijn ideeën over hoe we het geluid kunnen inzetten zich te vormen. Tijdens het repeteren speelt de audio altijd mee en krijgt die gaandeweg zijn vaste vorm.

Eerder maakten jullie Nachtkraaien, een locatietheatervoorstelling op een vlot van tien bij tien meter, drijvend op het IJ in Amsterdam. En Dubbel Glas, een audiotheatervoorstelling die het publiek thuis ervoer, midden in de lockdowns van de coronapandemie. Wat hebben jullie daaruit meegenomen naar After Hours?

Rinske: Een voorstelling op een vlot op het IJ spelen is fantastisch, maar het brengt wel uitdagingen met zich mee. Eén van de spelers moest pas na een tijdje op: hij had een fantastische entree, vanuit de verte met een roeibootje. Maar op een specifieke avond moest hij heel nodig plassen en dat klotsende water om hem heen hielp natuurlijk niet. Volgens mij heeft hij toch zijn kostuum maar even opengeritst! Hij verscheen net op tijd voor zijn cue.

Inge: Dubbel Glas was misschien wel het tegenovergestelde: deze voorstelling was puur audiotheater, zonder acteurs. Alles moest ontstaan in de hoofden van het publiek thuis.. We konden alleen spelen met elementen waarvan we dachten dat iedereen die wel in huis had, zoals een raam, waar we het publiek op lieten ademen zodat er condens ontstond.

In After Hours brengen we het beste van allebei samen. Het is echt locatietheater, waarin de ruimte een grote rol speelt, zoals bij Nachtkraaien. Tegelijkertijd zorgt de audio voor een extra verbeeldingslaag, zoals bij Dubbel Glas. Terwijl je als publiek gewoon zit en kijkt, opent het geluid een binnenwereld: de nacht klinkt nog na, objecten krijgen een stem en de ruimte wordt meer dan wat je ziet.

In de voorstelling neemt de schoonmaker, gespeeld door Roán ten Cate, het publiek mee in zijn wereld. Maar wie is deze schoonmaker precies? Wat kunnen jullie over hem vertellen? En hoe wisten jullie dat Roán de juiste persoon was om dit personage tot leven te brengen?

Rinske: Roán speelt Leo, een man die ontzettend geniet van schoonmaker zijn. Hij weet voor elke vlek een oplossing en voert vol overgave zijn werk uit. Van kinds af aan wilde hij al schoonmaker worden. Het ging: schoonmaker, als dat niet kan: brandweerman, al dat niet kan: profvoetballer. Hij verzamelt gevonden voorwerpen omdat hij ervan overtuigd is dat ze niet kwijtgeraakt zijn, maar zich hebben laten verliezen. Zelf wil Leo het liefst gevonden worden, maar dat zal hij nooit toegeven.

Inge: We hielden tijdens de casting kennismakingsgesprekken met hele verschillende acteurs. Dat deden we gewoon in het café. Toen Roán binnenkwam, vond ik zijn loopje eigenlijk al heel goed bij Leo passen. Tijdens het gesprek vroegen we ook een stukje tekst voor te lezen. Toen hij ons beiden helemaal wist te raken met de tekst, zomaar in een vol café wist ik: dit zou hem wel eens kunnen zijn. Roán legt -vind ik- ideale balans tussen kwetsbaarheid en vervreemding in het personage.