Anna&Goda, is het dans-performance duo dat gevormd wordt door Annabel Reid (BE) en Goda Žukauskaitė (LT/NL). Godesses dream when they bleed is een dans die bouwt vanuit de dagelijkse handeling van het doen van de was, naar een fantasierijke wereld van waterrijke mythes en een ruimte geeft aan solidariteit en zusterschap. 

Tijdens hun opleiding aan de Amsterdamse Hoge School voor de Kunsten vonden Annabel en Goda elkaar in een gedeelde fascinatie voor het gebruik van concrete objecten in hun dans, zoals aarde, stenen, water en in een liefde voor alledaagse gebaren. Annabel vertelt enthousiast: “Ik zie zoveel choreografie, kracht, schoonheid en ook politieke impact in alledaagse bewegingen.” 

In hun verschillen vullen de kunstenaars elkaar aan: Goda vertegenwoordigt vooral het lichaam, Annabel het brein. Als het artistieke proces soms vastloopt, wil Goda zich vooral voelend door het materiaal heen bewegen. Annabel doet dan juist liever een stap terug; afstandelijk en analytisch buigt ze haar hoofd over de details. Goda: “Ons artistieke partnerschap is ook een soort huwelijk; we laten elkaar groeien, dagen elkaar uit en moeten dus constant compromissen sluiten.”

In jullie werk kijken jullie naar de geschiedenis door een feministische lens, wat valt jullie daarbij op? 

Annabel: "Dat veel verhalen niet verteld worden, of enkel vanuit een mannelijke perspectief. We willen de verhalen die zijn uitgewist of verdraaid eren. We proberen geen historici te zijn, we dicteren geen moraal, maar zoeken een intiem en persoonlijk perspectief. Ik geloof dat daar de empathie in schuilt.” 

Goda: “Woorden geven de ervaring te veel vorm. Ik denk dat de intelligentie van het lichaam en wat het kan zeggen immens is.” 

Welke verdraaide verhalen kwamen jullie tegen?

Annabel: "We verdiepten ons bijvoorbeeld in een oude Keltische mythe over een vrouw die ‘s nachts bloederige lakens in de rivier wast. Waarom ontstond dit verhaal? We ontdekten dat deze mythe waarschijnlijke gelinkt is aan vroedvrouwen die illegaal abortussen uitvoerden. Later werd deze mythe door de kerk omgevormd tot een spookverhaal om vrouwen er bang voor te maken om ‘s nachts naar buiten te gaan. We wilden dit soort verhalen terug toe-eigenen. Deze mythische vrouw niet tot een figuur maken om bang voor te zijn, maar we wilden haar juist als een van onze zusters zien.”