“Ik ben hier geboren, als eerste van de familie, maar we spraken thuis Grieks en een Slavisch dialect. Toen ik drie was, werd ik anderhalf jaar bij mijn opa en oma in Griekenland achtergelaten. Toen ik terugkwam, begreep ik de mensen om me heen niet meer, terwijl ik daarvoor wel Nederlands sprak. Ik voelde me alsof ik onder een stolp zat, van een afstand kijkend en luisterend. Dat gevoel heb ik heel lang gehouden.

“Het eerste woord dat me echt is bijgebleven is sleutel. Ik was zeven en een van de weinige kinderen die alleen naar huis gingen, met een sleutel om mijn nek. Mijn ouders werkten allebei in de fabriek en er was niemand om me op te halen. Ik herinner me nog goed dat ik in de zesde klas overbleef met Jeroen, een andere jongen uit de school. Hij was fan van The Who, ik van Elvis, ik had geen idee wie The Who waren.

“Uitdrukkingen bleven lang een mysterie voor mij. Ik weet nog dat ik in de zesde klas de meester op het bord zag schrijven ‘wat in het vat zit, verzuurt niet’, en dacht wat zit in welk vat? Inmiddels ken ik ze zo goed dat ik hardop verbeter als iemand op tv twee gezegdes door elkaar haalt.”

“Ik had eigenlijk de toneelschool willen doen, maar als arbeiderskind durfde ik dat niet eens hardop uit te spreken. Toch ben ik via een omweg op het toneel terechtgekomen, en de wetenschappelijke achtergrond die ik daarnaast heb, had ik niet willen missen.

“Het woord waar ik het meest op afknap, is normaal. ‘Doe maar normaal’, zeggen ze, alsof er een vaste maat bestaat waar ik als kind al niet aan voldeed, simpelweg om mijn lengte en achtergrond.

“Ook standaard vind ik een lastig woord, want wiens perspectief staat op de voorgrond? Toen mijn appartement werd gerenoveerd, hingen ze de keukenkastjes en de badkamerspiegel op standaardhoogte, en moest ik zelf op eigen kosten laten aanpassen wat voor mij niet werkte. Normaal is eigenlijk gewoon standaard, en ik krijg er de kriebels van als politici het woord gebruiken om te zeggen wie erbij hoort en wie niet.

“In mijn werk omarm ik juist het tussenland, de plek waar ik met zoveel anderen sta en waar verschillende perspectieven naast elkaar mogen bestaan. In mijn storytelling-workshops zeg ik ook altijd tegen mensen: breng alle talen die in je zitten de ruimte in, want ze horen bij jou. Ik wil laten zien dat we met velen zijn, dat normaal niet bestaat. Daarom heet mijn volgende voorstelling dan ook Welkom in het Tussenland.”