"Mijn werk is meestal een intense ride."

04-11-2026

"Mijn werk is meestal een intense ride."

Meet de maker: Silke van Kamp over I Like Art and Art Likes Me

Silke van Kamp maakte al furore met F*CK LOLITA bij Het Zuidelijk Toneel en is nu terug met haar nieuwste creatie I Like Art and Art Likes Me. Een voorstelling waarin Adolf Hitler en Joseph Beuys elkaar fictief gaan ontmoeten. Daar móeten we meer over weten, dus stelden we Silke deze prangende vragen.

“Silke kan met een rauwe radicaliteit en gevoel voor beeld en taal complexe verhalen begrijpelijk en vooral voelbaar maken. Ze creëert in haar voorstelling een fundament van lagen emoties op elkaar en zendt dit bouwwerk met brute kracht het publiek in. Silkes werk gaat over verdieping van relaties en sociale constructen. Ze doet dit met een confronterende eerlijkheid die aan het einde van de voorstelling je botten doet trillen.”

- Scott Jun

Voor iemand die nog nooit een voorstelling van jou heeft gezien: waar herken je een echte ‘Silke’ voorstelling aan? En wat zien we daarvan terug in I Like Art and Art Likes Me?

Ik ben zelf vaak bezig met de-automatiseren. Mensen anders laten denken over onderwerpen die in vaste maatschappelijke denkpatronen zitten. Taal met taal aanvallen, demonteren en laten zien hoe je gedachtepatronen uit elkaar kunt halen. Fictie gebruiken om te laten zien dat de realiteit ook een vorm van fictie, verhaaltje, is. En zijn we blij met dat verhaaltje?

Mijn werk is meestal een intense ride. Er valt wat te lachen, wat te huilen en er zit vaak ook een goede woede in. Ik kan het niet half en houd niet van herhaling, dus elke voorstelling is weer anders. Het zijn intense universa die ik samen met mijn teams maak. Maar wel een intense ride mét glitters.

De titel I Like Art and Art Likes Me klinkt bijna als een liefdesverklaring aan kunst. Wat betekent kunst voor jou persoonlijk? En hoe uit je dit in de kunstvorm theater?

"De titel is vooral een verwijzing naar het werk van Joseph Beuys I Like America and America Likes Me. In dat werk sluit Joseph Beuys zichzelf op met een coyote op Amerikaanse grond. Het werk symboliseerde een dialoog met de oorspronkelijke bewoners en natuur van Amerika en de traumatische kolonisatie daarvan. In deze voorstelling hebben we Beuys, met een grote liefde voor kunst en de vrijheid en toegankelijkheid daarvan, en Hitler, die juist de vrije kunst als entartet bestempelde en liet verwijderen uit Duitsland (alleen kunst dat het Nazi-ideaal uitdroeg mocht daar bestaan). Je zou dus deze fictieve dialoog kunnen zien als een dialoog tussen het vrije dat zoekt naar de oorsprong van kunst en het onderdrukkende dat kunst in een reservaat wil duwen.

Voor mij betekent kunst ontroering, spelen, reflecteren, voelen, denken, verzinnen, samenwerken, samen denken, voelen, zijn, kijken, luisteren etc. Werelden maken die er nog niet zijn of werelden die er zijn juist onder de loep nemen. Het is ook een medium via waar je sterke gevoelens of grote gedachte-experimenten kunt uitproberen.

In theater uit ik dit elke keer anders. Ik wil dat mensen met nieuwe gedachtes de zaal verlaten, en dat deze nieuwe gedachtes kunnen leiden tot nieuwe inzichten en gevoelens."

Waar en wanneer bedacht je deze ontmoeting tussen Hitler en Beuys?

“Op een wandelvakantie in 2022 in Schotland met Jip Vuik (een van de schrijvers van de voorstelling, red.). Het viel me ineens in. Ik zei tegen Jip: je weet wel dat mensen denken dat Hitler boos was op Joodse mensen omdat hij zou zijn afgewezen op een Joodse kunstschool hè? En je weet wel dat Joseph Beuys iedereen toeliet op de kunstopleiding, ook als ze niet officieel waren aangenomen hè? Stel dat Joseph Beuys eerder was geboren en dat Hitler toelating had gedaan en door Beuys was toegelaten… Misschien was Hitler dan kunstenaar geworden en was de hele Tweede Wereldoorlog nooit gebeurd. Dat zou best wel een vet concept voor een voorstelling zijn.”

Kun je ons meenemen in het maakproces dat daarna volgde?

"Die gedachte uit die wandelvakantie in 2022 is blijven hangen. En als een concept twee jaar blijft hangen, weet ik dat het diep genoeg zit en rijk genoeg is om er mee te gaan werken. Ik wilde niet dat het een klassieke theatertekst zou worden, maar een experiment, een stijl clash, eclectisch.Toen bedachten Jip en ik om er een writers' room van te maken en met meerdere schrijvers het stuk te schrijven. Met Jip, Willem en Babette Kalker (dramaturg) zijn we meerdere keren naar Museum Schloss Moyland geweest: een museum vol met werk van Beuys en een groot archief met boeken en beeldmateriaal.

Uiteindelijk zijn Willem en Jip gaan schrijven en kreeg het langzaam vorm. Ik heb ook nog met beide acteurs (Julia Ghysels en Louis van der Waal) afgesproken en hun gedachtes en input meegenomen de schrijfruimte in. Ondertussen waren Daphne (de Winkel, kostuum) en ik ook al een jaar aan het praten en brainstormen. Zo hebben de verschillende disciplines elkaar al in een vroeg stadium geïnspireerd. Het was een schitterende kluwe.

Met Julia en Louis werken is bovendien geweldig. Van het begin af aan is het zo’n wonderlijk, fantasierijk, nieuwsgierig en experimenteel proces. Het schrijfproces was al zo heerlijk inspirerend en dat ging helemaal door in het repetitieproces. Iedereen waarmee ik hiervoor werk is gewoon ontzettend goed en toegewijd in wat ze doen."

Dit is een ingekorte versie van het interview dat Silke van Kamp had voor Het Zuidelijk Toneel. Lees hier het volledige interview: Meet de Maker: Silke van Kamp over I Like Art and Art Likes Me | Het Zuidelijk Toneel | Website

Meer info en tickets

Lees verder

'Mijn persoonlijke verhaal is een universeel verhaal dat veel te weinig verteld wordt'

Interview

Theatermaker Karlijn Kistemaker vertelt over het maakproces van haar voorstelling Buikzwam

close up van danser met een natte schouder, de huid reflecteert het licht en er is een zwarte achtergrond. Wit t shirt

"Wij willen met dit vreemde uitputtingsritueel, een ode aan ongeziene arbeid brengen"

Interview

Anna&Goda - Goddesses dream when they bleed

Ontroerend, ontwapenend, overdonderend

Kikker Stelt Voor

Mika de Pee & Adriaan Koster - de lente vatte vlam