03-09-2026
Bleekselderij, boormachines en (nep)bloed
Of als alternatief: lijken, lippenstift en levensdrang.
Wat als we het Bijbelse gebod ‘tot stof zult gij wederkeren’ heel letterlijk zouden nemen? Met andere woorden, alles kan kapot (en ik ook). Hoe leef je dan met het besef dat het elk moment voorbij kan zijn? In hun debuutvoorstelling Ashes to Ashes geeft MC Makita, doormiddel van een flinke dosis levenslust, zwarte humor en liters nepbloed, een fysiek en filosofisch antwoord op de vraag: wat doen we met de dood?
In de reeks Kikker Stelt Voor maak je kennis met de makers van de toekomst. Kom erachter wie ze zijn, waar ze hun inspiratie uit halen en hoe een voorstelling ontstaat. We trappen de reeks af met MC Makita, een jong collectief dat theater maakt over grote thema’s, bestaand uit QiQi van Boheemen, Noah Janssen, David Roos en Anne van der Vegt.
Samen vormen jullie MC Makita. Waar komt de naam vandaan?
Ooit hadden we een idee voor een scène waarin een groot gipsen mensenbeeld kapot geboord werd. Die scène heeft het nooit gehaald, maar onze fascinatie voor boormachines is gebleven. Vandaar onze naam, die verwijst naar het gereedschapsmerk Makita. Net als de boormachine is ons werk opwindend, banaal en vernietigend. Bovendien houden we van klussen en knutselen. Ook in Ashes to Ashes speelt de boormachine trouwens een rol, maar daar kunnen we nog niet te veel over zeggen... Oh, en MC staat voor makerscollectief.
Op de foto: Anne (linksboven), David (rechtsboven), Noah (linksonder) en QiQi (rechtsonder).
'Kunnen we onszelf kapotmaken?'
Ashes to Ashes is een verkenning van sterfelijkheid. Kunnen jullie iets vertellen over hoe deze voorstelling tot stand kwam?
Eigenlijk ontstond de voorstelling juist doordat er zoveel redenen zijn om met de dood bezig te zijn, maar we het er toch zo weinig over hebben.
Ashes to Ashes gaat over de vervreemdende realisatie dat al onze lichamen op een bepaald moment kapotgaan en dat we daar als jonge en gezonde mensen nauwelijks bij stilstaan. We zijn allemaal eind twintig of begin dertig en wanen ons stiekem onsterfelijk. Tijdens de voorstelling onderzoeken we wat het betekent dat je lichaam aftakelt en hoe dat er op de theatervloer uit kan zien. Kunnen we onszelf kapotmaken?
'Theater maak je op de vloer'
Hoe zag het maakproces eruit? Was er meteen een bepaalde scène of tekst in gedachten? Of was het vooral sparren en experimenteren om te ontdekken wat werkt en wat niet?
De beginfase van een maakproces is heerlijk: dan kan alles nog. We proberen dan ook expres om niet te veel aan tafel te zitten, theater maak je op de vloer. Meestal werken we solo of in duo’s aan scènes, die we vervolgens aan elkaar laten zien. Dat kan dus echt alles zijn: van een vaag idee over een nietmachine tot een uitgewerkte choreografie op balletmuziek. De scènes die we allemaal goed vinden behouden we. Vervolgens lijmen we dit bonte geheel aan scènes in de laatste weken tot een samenhangende voorstelling. Voor Ashes to Ashes werd deze laatste fase van het proces geleid door de geweldige regisseur Mart van Berckel.
'Schoonheid en levensvreugde zijn onverwoestbaar'
De voorstelling zit vol zwarte humor, afgewisseld met rauwe scènes, fysiek spel en liters nepbloed. Hoe zorgen jullie ervoor dat er een balans blijft tussen kwetsbaarheid en humor, zonder dat het een ten koste gaat van het ander?
Tja, dat is voor ons een interessante zoektocht in het maakproces (de golden question). Uiteindelijk passen beide goed bij elkaar, denken we. De kwetsbaarheid komt extra hard aan als er eerst gelachen wordt. En wat voor de één lachen-gieren-brullen is, kan voor de ander ontroerend zijn. We willen een voorstelling maken waarin het publiek van de ene verrassing in de andere tuimelt, zodat ze nooit precies begrijpen waar ze naar kijken, maar tegelijkertijd wel volledig geboeid zijn. En het meest hopen we dat het publiek naar buiten gaat met het troostvolle gevoel dat er in al het geweld, al het sterven en al het bloederige van de mens, ook een schoonheid en levensvreugde zitten die onverwoestbaar zijn.
'Een koksmuts, een nepdarm en een grote pan met groenten.'
Zonder al te veel weg te geven: wat is jullie favoriete moment uit de voorstelling en waarom?
Dat is inderdaad erg lastig zonder te spoilen. Misschien geven de attributen van onze favoriete scène wel een prikkelend beeld: een koksmuts, een nepdarm en een grote pan met groenten.
Is er nog iets wat jullie aan het publiek kwijt willen? Misschien een waarschuwing voor de eerste rij?
Niemand hoeft ergens bang voor te zijn, want bloed hebben we allemaal. Toch? Nee hoor, de eerste rij is volledig veilig. Tijdens deze voorstelling krijgen we er als performers flink van langs, maar het publiek mag gewoon kijken. Eigenlijk krijgt het schoonmaakteam na afloop het nog het zwaarst te verduren.
Ashes to Ashes is te zien op vrijdag 2 oktober. Na afloop van de voorstelling is er een nagesprek met QiQi, Noah, David en Anne.
Lees hier meer over de voorstelling en koop je kaarten.
Lees verder
Als er één woord is waar performer Soula Notos de kriebels van krijgt, is het ‘normaal’. ‘Wie bepaalt wie erbij hoort?’
Actueel
Schrijver en filmmaker Nafiss Nia interviewt Soula Notos voor Trouw
Deze voorstellingen scoren goed in de kaartverkoop
In de kijker
Geen wereldtitel, wel favoriet bij de fans
Dit wil je toch niet missen?
In de kijker
Programmeurs Jolie en Tomy tippen 6 voorstellingen die je absoluut moet zien dit najaar.