Als tiener begon Fer zich af te vragen hoe het zou voelen om te weten dat de dood nabij is.

Dat riep veel gevoelens bij hem op — vooral negatieve.

Tot zijn therapeut van toen, een vrouw die steevast zijn naam vergat (maar dat is weer een ander verhaal), hem met een retorische spreuk van zijn angst verloste:

“—Je verlamt jezelf met angst voor de dood om de stress van het leven niet onder ogen te hoeven zien.
Je buigt voor het enige probleem dat je niet kunt oplossen, zodat je de problemen die je wél kunt oplossen, niet hoeft aan te pakken. Wat je vreest is niet de dood, Federico. Wat je vreest is het leven.

—Mijn naam is Fernando.

—Ja, Fernando. Sorry.”

Deze voorstelling is in het Engels, het verhaal is goed te volgen met basisvaardigheden Engels.