Hoe bouw je een leven op wanneer je soortgenoten geobsedeerd lijken de ondergang te orkestreren? Is dit een wereld waarin te leven valt zonder te liegen over wie je bent? En waar vind je nog liefde als je jezelf ziet opgaan in as?
In 4.48 PSYCHOSIS ontmoeten we iemand die samenhang probeert te vinden in een afbrokkelend bestaan. Omringd door een gewelddadig landschap van liefde en verlies, wordt er obsessief naar tederheid en helderheid gezocht. Geplaagd door dysforie, achtervolgd door geesten en verlamd door schaamte en woede, rouwt die om het verleden, het heden en vooral om de verloren toekomst.
Sarah Kane schreef de tekst aan het einde van de twintigste eeuw, toen zij het vertrouwen in de liefde had verloren en de westerse waarden begonnen in te storten. Het is een web van intieme fragmenten waarin iemands leven op manische wijze tegelijkertijd ontrafelt en opbloeit. 4.48 PSYCHOSIS is haar laatste en meest kwetsbare tekst.
Erasmus Mackenna brengt deze beruchte klassieker naar de chaos van nu, door diens lens van maatschappelijke ontwrichting, angst, walging en horror. Gevoed door persoonlijke ervaringen, de geschiedenis van genocide en apocalyptische klanken van noise- en dronemuziek, ensceneert die een fysieke en muzikale monoloog.
regie, scenografie, lichtontwerp, muziek en geluidsontwerp Erasmus Mackenna tekst Sarah Kane spel Sabine van Kuipers kostuumontwerp Sanne Vermij vertaling Han van Wieringen regie advies Steven van Watermeulen spel advies Maria Kraakman met dank aan Internationaal Theater Amsterdam, David Greig en Espen Hjort
