Muller onderzoekt het thema chaos, van interne onrust tot aan crises op het wereldtoneel. Ze neemt het publiek mee in haar zoektocht naar zingeving, houvast en hoe mens te zijn in deze tijd. Daarmee maakt ze de cirkel rond en sluit af waar het allemaal mee begonnen is. 

Een levensverhaal in de vorm van een bouquetreeks-roman, een levensechte begrafenisspeech en vuige dramatische rapsongs. Met flashforwards naar het jaar 2125 - waarin de 135 jarige Muller aan zelfreflectie doet en ondertussen flink uithaalt naar de tijdgeest van nu - en uiteraard vele performatieve intermezzo’s.

In het werk van Annica Muller, afgestudeerd aan de acteursopleiding HKU in 2015, staat de zoektocht naar zingeving centraal. Vanaf haar afstudeervoorstelling verweeft ze persoonlijke betrokkenheid met de vaak ongehoorde verhalen van anderen, waardoor nieuwe, gedeelde narratieven ontstaan. Haar werk overschrijdt zowel de grenzen tussen fictie en documentair theater als die tussen maker en publiek. Haar werk is uitdagend en ontwapenend. Met humor en relativering doorbreekt ze taboes en opent gesprekken over complexe en beladen onderwerpen. Spiritualiteit en banaliteit lopen hand in hand in haar voorstellingen, waardoor zowel de schoonheid als de complexiteit en lelijkheid van het leven zichtbaar worden. Haar werk nodigt het publiek uit tot bewustwording, vervoering, verandering en verbinding. Mullers afstudeervoorstelling This Ain’t Fucking Paris (2015) markeerde haar entree in het werkveld. Tien jaar later volgde een radicale remake, THIS IS FUCKING CHAOS (2025), met tekstbegeleiding van Kees Roorda.