Deze voorstelling is ivm het warme weer verplaatst naar Theater Kikker.
Onze aanwezigheid is niet genoeg, onze stem is niet genoeg, wij zijn ook de norm. Geen rechtlijnige kaders maar een ode aan het bestaan van makers zijn die elkaar gevonden hebben of naar elkaar toegewezen zijn. wie zal het zeggen? Wij gaan het zeggen, zeggen wat wij willen zeggen, wat wij willen delen en zeggen wat wij belangrijk vinden. Geen hele community maar slechts twee makers toevallig met meerdere culturele achtergronden.
De voorstelling gaat over 2 jongens die zich broeders voelen, door de jaren heen samen sterker zijn geworden. Maar er is een tijd dat je op je eigen voeten moet gaan staan. Het werkveld komt eraan. En zij besluiten nadat ze jaren samen hebben gewoond, samen hebben gestudeerd, om het jaar en hun studie tijd af te sluiten met een duet performance. In de performance onderzoeken zij hoe belangrijk de liefde van vriendschap is. Door het bewegen, de muziek, de anekdotes, het stokzwaaien, het dansen, het zingen aan te gaan ontstaat er een viering vol met creatieve ideeën die de kracht van saamhorigheid moet eren. En waar loop je tegen aan als mannen van kleur? En welk leed hebben ze naast liefde vaak gedeeld. Wat willen zij daar over kwijt.
over de makers
Yves Kadeem Gambier (1995) en Jojoseph (2001) zijn al jaren klasgenoten, huisgenoten en broeders in ziel. Samen doorliepen ze de MBO Theaterschool en de Toneelacademie, waar ze elkaars klankbord en spiegel werden — op en naast de vloer. Hun kunst wordt gedreven door muziek, beweging en taal, en is geworteld in het geloof dat expressie bestaat om zielen te verrijken en te verbinden. Zonder te spreken vinden ze elkaar vaak in dezelfde gedachtegangen. Toch maakten ze zelden een duo. Daarom sluiten zij hun 4e jaar af met een ode aan de vriendschap, aan hun broederschap — aan het zien en het zijn met de ander.