In schilderkunst, poëzie en film worden deze lichamen keer op keer afgebeeld als sereen, verleidelijk en esthetisch aantrekkelijk, terwijl de werkelijkheid van rouw en gendergerelateerd geweld buiten beeld blijft.
De centrale thema's van BANSHEE vinden hun oorsprong in een intieme confrontatie met de dood. Als tiener was Robertson getuige van het overlijden van haar moeder, een beeld dat zowel afschuw als fascinatie opriep en sindsdien door haar artistieke praktijk resoneert. Omdat deze persoonlijke ervaring haaks stond op de gestileerde, afstandelijke afbeeldingen van dode lichamen die ze tijdens haar onderzoek tegenkwam, creëert BANSHEE een alternatief verhaal: rouw is rauw, grotesk en onmiskenbaar levend.
Waar Robertson eerder solowerk maakte, deelt ze in BANSHEE voor het eerst het podium met performers en goede vrienden Inci Gül Civelekoğlu en Olympia Kotopoulos. Samen met speciaal ontworpen kinetische sculpturen vormen zij een onlosmakelijke choreografie. De menshoge ‘ongemaksmachines’ – mutaties van historische instrumenten die ooit werden gebruikt om vrouwenlichamen te disciplineren – dragen, verheffen en prikkelen de performers. Binnen deze spookachtige architectuur, ontworpen door beeldend kunstenaar Jesus Canuto Iglesias, wordt kwetsbaarheid niet overwonnen, maar juist gedragen.
Door Keltische volksdans te ontleden, verandert collectieve fysieke uithoudingskracht in een zuiverend necromantisch ritueel: deels klaagzang, deels exorcisme. De performers dagen archaïsche stereotypen uit en verbeelden samen nieuwe mythologieën voor de toekomst. Doedelzakspeler Genevieve Murphy en noise-artiest Acidic Male creëren een indringend geluidslandschap waarin de klaaglijke klank van de doedelzak samensmelt met schurende digitale texturen. In die spanningsboog ontstaat een geladen dialoog tussen volharding en breuk.
In een post-apocalyptisch landschap weigeren ontembare lichamen zich neer te leggen bij stilstand. Ze schokken, kelen barsten uit in kreten en fantasmagorische beelden flitsen voorbij. Een steriele wereld scheurt open en met ontwrichtende kracht ontstaat een doorgang naar nieuwe verbeeldingen. BANSHEE is geen eenzame elegie, maar een collectieve wederopstanding: een storm, een wilde kreet, een levend getuigenis.
