Matisklo - De Nieuwe Collectie: Bosse Provoost / Het Toneelhuis

do 01 januari

Matisklo

De Nieuwe Collectie: Bosse Provoost / Het Toneelhuis

Klik hier om een combiticket (prijs € 18 / € 14) te bestellen voor woensdag 12 december (Matisklo + Oliver)

Met de extreme poëzie van dichter en Holocaust-overlever Paul Celan, schept theatermaker Bosse Provoost een geheimzinnige wereld. Een beeldende voorstelling voorbij de taal, waarin schuifelende schoorstenen, wandelend hout, kostuums die een mens opslokken en hoopjes bezielde materie elkaar ontmoeten. We treden een wereld binnen die lang voor of ver voorbij de mensen gaat, het onuitsprekelijke onvergetelijke tegemoet.

Chez Jolie
Schuif na afloop van de laatste voorstelling aan bij de talkshow Chez Jolie en maak kennis met de makers en hun werkwijze.
terug <

voorstellingsinformatie
regie
Bosse Provoost
tekst
Paul Celan
vertaler
Ton Naaijkens
spel
Max Pairon, Ezra Veldhuis, Joeri Happel, Geert Belpaeme, Bosse Provoost en Benjamin Cools
scenografie & licht
Ezra Veldhuis
geluid
Benjamin Cools
kostuums
Max Pairon
dramaturgie
Geert Belpaeme
 
Locatie
Grote Zaal
De Nieuwe Collectie Expo van Zwerm
vx
181114_matisklo_PieterDumoulin_GROOT

Bosse Provoost (1993) studeerde in 2016 af aan de masteropleiding Drama aan de School of Arts Gent/KASK Gent. Zijn voorstellingen zijn “composities van lichtverschuivingen, stiltes, ritmische spielereien en half-menselijk aandoende figuren”. In Moore Bacon! (2015), dat hij samen met Kobe Chielens maakte, werd er met miniem licht in een aardedonkere ruimte een radicaal spel met “zintuiglijke onderprikkeling” gespeeld, waardoor de toeschouwer onmogelijke beelden waarnam. De voorstelling won de Jong Theaterprijs op Theater Aan Zee en op ITs Festival Amsterdam en was te zien onder de noemer Het Debuut in Theater Kikker  in oktober 2016.

Pieter Dumoulin
klik hier voor een interview met vertaler Ton Naaijkens over Paul Celan
vx

“Provoost heeft de ogenschijnlijk onbegrijpelijke taal van Celan hoofdzakelijk willen verbeelden. Vandaar die bizarre kostuums, en al die minimale en tergend trage bewegingen op het toneel. Ik begon geheel blanco aan deze voorstelling, zoals ik altijd het liefste doe, en vond het vooral onweerstaanbaar grappig. Woestijndroge humor, die me deed denken aan Beckett en Wim T. Schippers. Provoosts beeldtaal geeft de woorden van Celan, ooit ontrukt aan een onmetelijke dodenakker, een geheel nieuwe betekenis. Tegelijk laat hij ze in hun waarde.”

“In deze beelden – en zo zijn er nog – gaat Matisklo open, openbaart zich in de hoofden van de toeschouwers een wereld die groter is dan de beelden zelf, en waarin het onuitsprekelijke tastbaar wordt.”


terug naar boven Λ