Frou Frou - Jochem Stavenuiter / Bambie

    do 10 t/m za 12 januari

    Frou Frou

    Jochem Stavenuiter / Bambie

    Veel weet de oude Frou Frou niet van de wereld buiten het circus. Genoeg dus om over te filosoferen. ‘Het heelal is een gedachte’, dicht hij na zijn zoveelste slapstick-botsing met de lantaarnpaal die hij maar niet kan ontwijken, ‘het dijt zich denkend met mij uit.’
    Voor deze solo creëerde Jochem Stavenuiter een melancholiek clowns-archetype van een verdwijnende soort, geen schreeuwerig lachkanon maar een dromerige surrealist. Aan de basis liggen de clowns uit Fellini-films. Toen hij meewerkte aan de voorstelling Fellini van het Noord Nederlands Toneel, constateerde Stavenuiter dat Frou Frou hem en de mensheid nog veel meer schoonheid, ontroering en wijsheid te bieden had. Ko van den Bosch, die indertijd Fellini speelde, schrijft mee aan de tekst die ook gedichten bevat van Stavenuiters oudoom Harry. Twee geschminkte cellisten staan hem bij en roepen met hun muziek vroegere ervaringen bij hem op.

    EXTRA op vr: nagesprek met Jochem Stavenuiter
    terug <

    koop tickets >
    data & tijden
    voorstellingsinformatie
    website
    idee en spel
    Jochem Stavenuiter
    tekst
    Jochem Stavenuiter, Ko van den Bosch en Harry Ikink
    cello
    Amber Docters van Leeuwen en Pepijn Meeuws
    dramaturgie
    Marijn van der Jagt
    eindregie
    Hans Man in ‘t Veld
    Locatie
    Grote Zaal
    FrouFrou-Bambie-Ben van Duin mid 28

    Jochem Stavenuiter is – samen met Paul van de Laan – de drijvende kracht achter mimetheatergroep Bambie die al ruim twee decennia lang een geheel eigen idioom op het toneel brengt: associatief, melancholiek en poëtisch. Vorig seizoen was Bambie na een pauze van een drietal jaar weer te zien in de Nederlandse theaters met Bambie is back. Na het veelvuldig gespeelde en succesvolle Eleonara, een voorstelling over zijn moeder, is Frou Frou de tweede solovoorstelling die Stavenuiter bij Bambie uitbrengt.

    Volgens mij lachen we om de clown die valt om de pijn van ons eigen vallen niet te voelen. Want vallen doen we allemaal. Ergens in de voorstelling staat Frou Frou met een plat bord en een soeplepel in zijn handen. In dat soort simpele, zoveel uitdrukkende beelden blinkt de voorstelling uit.

    Foto's: Ben van Duin

    …voortdurend blijft de breekbaarheid en melancholie merkbaar: in de woorden, de enscenering, de muziek, de krakende stem en de lichaamstaal van de clown. Van het begin tot het einde worden de weemoedige herinneringen subtiel en ontroerend gebracht. Een prachtige voorstelling.

    Riro -

    terug naar boven Λ